یکی بود، یکی رفته بود

قلمبه یک شنبه می خواهد برود ایران... این یعنی اینکه من الان یک عدد کودک درون ِ غمگین ِ حسود دارم که پاهایش را دو زانو در بغلش جمع کرده و لب برچیده... یکی نیست بگوی حالا داری میروی برو... ایران رفتن به تنهایی هوس انگیز هست، دیگر نیازی به روغن داغ اضافه ندارد که از صبح سه بار زنگ بزنی و هر بار از آش رشته و دیدن دوستان و آب طالبی و شمال و ولیعصر و جمشیدیه و ... و ... برای من سخنرانی کنی. نه شما بگویید... این کودک درون من الان حق ندارد خودش را به در و دیوار بزند و از قلمبه متنفر بشود. نه حق ندارد. حق دارد دیگر. والا!