یکی بود، یکی رفته بود

اين روزها، با اين هواي ملس و دوست‌داشتني و محبوبم، هربار كه از سر ِ كار بيرون مي‌آيم يا كلاس يا خانه حتي، دلم مي‌خواهد كسي منتظرم باشد كه پر بگيرم سويش، با ذوق و شوق و خنده و مهرباني، گشتي بزنيم، بي بهانه يا با‌بهانه.

كه محض رضاي خدا هيچكس نيست...هيچكس.